Hasegawa C08 A-6E Intruder

W drugiej połowie lat 50-tych amerykańska marynarka wojenna ogłosiła konkurs na nowy samolot uderzeniowy, który miał stanowić ogniwo pomiędzy lekkimi A-1 Skyraider i A-4 Skyhawk, a cięższymi A-3 Skywarrior i A-5 Vigilante. Nowa maszyna miała być zdolna do wykonywania zadań bezpośredniego wsparcia lotniczego w dowolnych warunkach atmosferycznych. Taka potrzeba wynikała z doświadczeń wojny koreańskiej, gdzie piechota morska mogła liczyć na wsparcie lotnicze tylko przy dobrej pogodzie. W maju 1957 roku ogłoszono pełne wymagania na nową maszynę, a w grudniu ogłoszono zwycięzcę konkursu, którym został Grumman z projektem G-128, wybranym spośród 12 projektów ośmiu firm. Specjalnie dla nowego samolotu opracowano pierwszy w USA zintegrowany kompleks nawigacyjno-celowniczy DIANE, Digital Integrated Attack and Navigation Equipment. Do jego zintegrowania użyto komputera Litton AN/ASQ-62. W skład kompleksu włączono radiolokator poszukiwania celu Norden AN/APQ-92 i niewielki radiolokator śledzenia celu AN/APQ-88. Ponadto w skład kompleksu włączono centralę danych aerodynamicznych oraz nawigacyjny układ dopplerowski do udokładniania pomiaru prędkości rzeczywistej i kąta znoszenia. Samolot był napędzany dwoma silnikami odrzutowymi Pratt & Whitney J-52-P-6 o ciągu bez dopalania po 37,7 kN, zastąpione w maszynach seryjnych przez J-52-P-8A o ciągu 41,3 kN. Maszynę zbudowano w układzie średniopłata ze skośnym skrzydłem o niewielkim skosie i klasycznym usterzeniu, o całkowicie metalowej konstrukcji. Załoga składała się z dwóch osób, pilota i nawigatora, siedzących obok siebie w kabinie. Prototyp samolotu, oznaczony YA-2F-1, oblatano 19 kwietnia 1960 roku i wkrótce rozpoczęto produkcję seryjną, budując 488 sztuk, które od 1962 roku otrzymały oznaczenie A-6A Intruder. W służbie liniowej pojawiły się w 1963 roku, trafiając do uzbrojenia dywizjonów US Navy i US Marine Corps. Zmorą A-6A, które chrzest bojowy przeszły w Wietnamie w 1965 roku, były ciągłe awarie kompleksu nawigacyjno-celowniczego. Poza tym Intrudery okazały się bardzo skuteczną maszyną. Pod koniec lat 60-tych do uzbrojenia A-6A wprowadzono kierowane telewizyjnie bomby AGM-62 Walleye. Niemal od razu przystąpiono do rozwoju konstrukcji, 19 samolotów A-6A przebudowano na samoloty uderzeniowe do zadań w zwykłych warunkach atmosferycznych, zastępując kompleks DIANE jedynie radiolokatorem Norden AN/APQ-112. Samoloty te wykonywały głównie misje obezwładniania obrony przeciwlotniczej, przy użyciu pocisków AGM-45 Shrike lub AGM-78 Standard ARM. Kolejne 12 maszyn A-6A przebudowano na samoloty A-6C, przeznaczając je do zwalczania komunikacji na szlaku Ho Chi Minha, wyposażając je w system TRIM, Trails, Roads, Interdiction Multisensor. System zawierał urządzenie do obserwacji w podczerwieni i kamerę światła szczątkowego, umożliwiając śledzenie środków transportowych w nocy i przy złych warunkach atmosferycznych. W latach 1970-1985 79 A-6A przebudowano na pokładowe samoloty cysterny KA-6D, w tym samym czasie 12 następnych samolotów przebudowano do wersji WRE E-6A dla US Marine Corps. 27 lutego 1970 roku oblatano prototyp nowej wersji uderzeniowej, oznaczonej A-6E, wyposażonej w unowocześniony system celowniczy. Na samolocie zamontowano pojedynczy radiolokator wielofunkcyjny Norden AN/APQ-148, wypełniający funkcje nawigacyjne, wykrywania i śledzenia celów naziemnych i nawodnych oraz wykonywania mapy terenu. Dostawy samolotu rozpoczęły się w 1971 roku, przy czym do tej wersji przebudowano 240 A-6A, 14 A-6B i 11 A-6C, a także zbudowano 202 nowe maszyny, co dało łączną ilość 467 sztuk. Trafiły one do dywizjonów US Navy i USMC, gdzie były używane do 1993 roku (USMC) i do 1997 roku (US Navy), po czym wycofano je ze służby i zastąpiono samolotami wielozadaniowymi F/A-18 Hornet. W czasie swojej służby A-6E poddawano ciągłym modyfikacją, tworząc wiele podwariantów. Począwszy od 1971 roku na samolotach montowano bezwładnościowy układ nawigacyjny Litton AN/ASN-92. W latach 1974-1980 pozostające w służbie A-6E zmodyfikowano przy użyciu systemu TRAM, Target Recogniotion Attack Multisensor, zamontowanego w przedniej części samolotu. Zawierał on zminiaturyzowany układ termowizyjny i laserowy dalmierz/podświetlacz celów. Zastosowanie TRAM poprawiło możliwości atakowania celów bez ich widzialności i umożliwiło zastosowanie przez samoloty bomb kierowanych laserowo rodziny Paveway I i II. Około 200 maszyn otrzymało w latach 80-tych zmodernizowane skrzydła, w których wykorzystano kompozyty, co wydłużyło ich żywotność. Jednocześnie w latach 80-tych wprowadzono do uzbrojenia samolotu pociski przeciwokrętowe AGM-84 Harpoon. Kolejne modernizacje objęły silniki, wymieniono je na J-52-P-409 o ciągu 53,34 kN, zintegrowano także awionikę z szyną danych MIL-STD-1553B, co umożliwiło zastosowanie pocisków AGM-65 Maverick, AGM-88 HARM i pocisków powietrze-powietrze AIM-9 Sidewinder. Jednocześnie wymieniono bezwładnościowe układy nawigacyjne AN/ASN-139 sprzężone z odbiornikiem GPS, szerokokątny HUD i unowocześniono układy WRE.